FANDOM


Pierścien jedyny

Powstał bowiem jeszcze jeden pierścień...

Nad tym artykułem pracuje Manwe-wódz Celadrimów. W celu zapobiegnięcia wojnom edycyjnym, proszę o nieedytowanie tego artykułu póki nie usunę tego komunikatu.

Z góry dziękuję. Oczywiście można edytować błędy interpunkcyjne i ortograficzne lub rzeczowe (jeśli takie występują).

Beorinowie- Jedno z czterech plemion Celadrimów. Charakteryzowali się najwyższym wzrostem i wytrwałością. Przebudzili się nad jeziorem Hilthon w Maranie. Zawędrowali do Beleriandu, gdzie żyli do końca Pierwszej Ery. W Drugiej, Trzeciej i Czwartej Erze zamieszkiwali w zachodnio-północnym Eriadorze. Nie znane są ich dalsze losy po śmierci Aragorna II. Prawdopodobnie wymarli przed nastaniem Piątej Ery.
Łucznik Beorinów

Beorinski Łucznik

Charakterystyka Edytuj

Znani byli z swego znacznego wzrostu, wytrwałości oraz zręczności we władaniu wszelką bronią. Najbardziej znaną były stalowe łuki i obustronne włócznie. Ubierali się głównie w zieleń, brąz, czerń oraz szarość. Mieszkali w dobrze obwarowanych i zarządzanych miastach, zbudowanych z białego kamienia. Kochali lasy i kwieciste łąki. Mieli zazwyczaj brązowe lub błękitne oczy oraz czarne lub brązowe włosy. Rzadko który z nich miał zielone czy szare oczy oraz rude i blond włosy. Podobnie jak pozostałe szczepy Celadrimów mieli granatową karnacje skóry i spiczaste uszy. W ich społeczności kobiety mogły na równi z mężczyznami walczyć, co dziwiło Eldarów, Naugrimów oraz większość Atani, a nawet pozostałych Celadrimów. Jako jedyne szczep spośród Celadrimów uprawiali zboże Yavanny oraz wytwarzali Lembasy. Największym szacunkiem darzyli zawsze Eldarów, zwłaszcza Noldorów. Byli nieufni do większości ludzi, z wyjątkiem tych Edainów, którzy zamieszkali w Tarnathcie i dochowali wierności domowi Beora. Posługiwali się swym językiem, celadrimskim w dialekcie beorinskim. Już w Erze Dwóch Drzew nauczyli się sindarinskiego, którego używali w rozmowach z elfami. Nieliczni Mistrzowie Wiedzy znali Quenye- szlachetny język elfów z Amanu. W Drugiej Erze zaczęli używać Westronu, ale nigdy nie zapomnieli swego języka, którym posługiwali się głównie między sobą.

Elitarni Łucznicy

Elitarni Łucznicy Beorinów

Spear

Beorinski włócznik

Historia Edytuj

Era Dwóch Drzew Edytuj

Przebudzeni nad Hilthon Edytuj

Beorinowie, podobnie jak pozostałe plemiona Celadrimów przebudzili się nad jeziorem Hilthon w krainie Marane na 200 lat przed uwolnieniem Morgotha. W pewnym momencie przybyli tam wysłannicy Valarów: Celedor, Elian, Beor oraz Sirian. Do Beorinów przebywał Beor, który nauczył jak hodować kozły, uprawiać ziemie oraz jak skuteczniej polować. Jego syn nauczył ich obrabiać metale i inne materiały. Opowiadali im też o światle na Dalekim Zachodzie, o Amanie oraz ich władcach, Valarach. Dzięki naukom zakładają stałe osiedla w Maranie. Żyją przez 100 lat w swej krainie, aż postawiają zawędrować na zachód

Czas Wędrówki Edytuj

Mirkwood Lord bodyguards

Gwardzista królewski

Beorinowie wędrowali na zachód powoli, gdyż byli licznym zastępem (ponad 50 000 ludzi). Szli przez wiele dni, tygodni, miesięcy. Przekroczyli w pewnym momencie rzekę Anduine i na pewien czas osiedlili się na ziemiach, na których w przyszłości powstanie królestwo Gondoru. Jednak po niedługim czasie zapragnęli iść dalej i opuścili dolinę Lennoru (cel. Wielorzece), okrążając Ered Nimras i przechodząc przez pola Calenardhonu. Wkrótce przekroczyli Wrota Rohanu, wkraczając do Eriadoru. Tam rozdzieliły się z Galadrinami (drugim najliczniejszym zastępem Celadrimów), którzy osiedlili się na stale w Minhiriath. Beorinowie szli dalej na zachód, osiedlając się na ziemiach pomiędzy jeziorem Evendim i górami Półmroku a Północnymi Wzgórzami. Początkowo sądzili, że nie ma wiele ziem za zachodnimi stokami Gór Błękitnych,toteż nie chcieli dalej wędrować. Gdy jednak przybył poseł od Eliana, mówiąca o wielkich i rozległych ziemiach Beleriandu, postanowili tam zamieszkać. Opuścili Eriador i przekroczyli jedną z przełęczy Ered Luin i wkroczyli do Ossiriandiu, gdzie spotkali swych krewniaków, Searów. Pozostali tam jakiś czas. Jednak zrażeni nieprzychylną postawą postawą Elfów Zielonych, oba szczepy opuściły krainę i przekroczyły Gelion. Gdy Searowie przekroczyli Sirion i osiedlili się w Arvernien, sami Beorinowie zamieszkali na ziemiach, które określili nazwą Tarnath. Czas wędrówki się skończył.

Osiedlenie się w Tarnathcie Edytuj

Wielu Beorinów osiedliło w północnej części Taur-im-Duinath, wycinając część drzew i budując miasta takie jak Berthan i Slithan. Początkowa drewniana zabudowa miast z czasem zastąpiono kamienną. Beorinowie tam żyjący w tych miast zajmowali się rzemiosłem, uprawą ziemi oraz wypasem zwierząt. Byli też tacy z plemienia, którzy większość życia mieszkali w wielkiej puszczy Taur-im Duinath. Polowali w na dziką zwierzynę oraz zbierali grzyby oraz owoce leśne. Budowali oni swe domy w koronach drzew. Ich główna siedzibą był Cerdin Amroth. Wśród swych współplemienników, innych Celadrimów oraz Eldarów nazywano Tauronami. Wielu Beorinów zamieszkało nad brzegami Sirionu bądź w pobliżu Andramu, skąd wydobywali biały kamień. Centrum i wschód Tarnathu były słabo zaludnione;Służyły za pastwiska dla bydła i owiec.

Pierwsza Era Edytuj

Wojny w Beleriandzie Edytuj

Brali udział w większości bitew w Beleriandzie. Jeszcze przed stworzeniem Słońca i Księżyca walczyli w Pierwszej bitwie o Beleriand, w której rozgromili orków oblegających miasta Falathrimów. Parę wieków później walczyli w Dagor Aglereb, gdzie pokazali, ze są siłą, z którą trzeba się liczyć. Przez 400 lat oblegali z Noldorami Angband do czasu Dagor Bragollach , w której wielu poległo. Walczyli w Nirnaeth Arnoediad, gdzie początkowo wygrali, ale ostatecznie skończyło się to klęską i śmiercią wielu Beorinów. Bronili Tarnathu w bitwie o Andram, gdzie odparli najazd sił Morgotha, okupowanego ciężkimi stratami. Przyłączyli się do wojsk Valarów w Wojnie Gniewu. Pod koniec Pierwszej Ery ich lud był zdziesiątkowany. Gdy władca został Caranfinwe, poprowadził ich za Góry Błękitne, gdzie osiedlili się razem z Edainami w górnym biegu rzeki Lhun.